வெளிமரம்

ஊடாடும் சூரியன்
ஒளிப்புள்ளிகளால் நிழற்கோலமிடுவான்
இளவேனிலின் சங்கேதமொழியில்
பறவைகள் குலாவியதுண்டு
காற்றுள்ள வெளியில்
அசையாதிருந்தேன்
புயல்பெயர்த்து எறிந்த
ஓலம் கேட்டிருக்காது
அடிமரத்தில் புடைத்த
பெயர்கள் வானம் பார்ப்பது தெரிந்திருக்காது
பீளைக்கண் பித்தன்
ஒடிந்த என் கிளையால்
வேர்தட்டிப் பாடுவதும்
தீண்டியிருக்காது
காற்றுள்ள வெளியில்
அசையாதிருக்கும் என் பிரதேசம்
உங்கள் பார்வைக்கு அப்பாலுள்ளது.

வீட்டுமரம்

கால்

விறைக்கத் தொடங்கியது

நான் நகரவில்லை

விரல் பத்தும் வேராக

தரை அகழ்ந்து இறங்கியது.

கை

கனக்கத் தொடங்கியது

நான் திமிறவில்லை

விரல் பத்தும் கிளையாக

சுவர் குடைந்து பரவியது.

தலை

சரியத் தொடங்கியது

நான் அசையவில்லை

காது கன்னம் நரம்பேறி இலைகுலுங்க

கண் இரண்டும் ஒளியிழந்து பூவீழ

மூளை உருகி மறைந்தது

மரம்

நிலைக்கத் தொடங்கினேன்.

- யுவபாரதி